आमा…
मलाई माफ गरिदेऊ,
म त विदेश गएर
तिम्रा दुःखका रेखा मेटाउने सपना बोकेको छोरो थिएँ।
बुबा…
तपाईंको काँध हलुका बनाउने सोच थियो,
तर आज मेरो शव नै
तपाईंको काँधमा चढ्न पुग्यो।
मेरो दोष के थियो, सरकार?
राहदानी माग्नु अपराध थियो?
सेवा खोज्नु पाप थियो?
कि एउटा गरिब युवाले
आशा राख्नु नै गल्ती थियो?
जब नागरिकको आवाज
कार्यालयका भित्ताले सुन्दैनन्,
त्यही आवाज
एक दिन आगो बनेर कराउँछ।
तर त्यो कराहट सुन्ने बेला
धेरै ढिलो भइसकेको हुन्छ।
हे सरकार!
आज गणेश जलेका छैनन्,
तिम्रो जिम्मेवारी जलेको छ,
तिम्रो संवेदनशीलता जलेको छ,
जनताको भरोसा जलेको छ।
अब पनि नसिक्ने हो भने,
भोलि फेरि कुनै आमा रोनेछिन्,
कुनै बुबाले आफ्नो सन्तान गुमाउनेछन्,
कुनै घरको सपना खरानी हुनेछ।
गणेश,
तिम्रो शरीर आगोले खरानी बनायो,
तर तिम्रो पीडाले
पूरै देशको विवेकलाई झक्झक्याएको छ।
तिम्रो आत्माले चिरशान्ति पाओस्।
तर तिम्रो अन्तिम चित्कार
हावासँग हराएर नजाओस्।
त्यो सरकारको कानसम्म पुगेर
व्यवस्था बदल्ने आवाज बनोस्।
श्रद्धाञ्जली केवल फूल चढाएर होइन,
यस्ता घटना दोहोरिन नदिने प्रण गरेर मात्र पूर्ण हुन्छ।
अब कुनै गणेशले
न्याय खोज्न आफ्नै शरीरमा आगो लगाउन नपरोस्।