सुदूरपश्चिम कञ्चनपुरको एउटा गाउँमा जन्मेका विपिन जोशी सपना बोकेर परदेश गएका थिए। कृषि पढेर गाउँ फर्कने र आफ्ना आमाबुबाको जीवन सजिलो बनाउने सोचसहित उनी इजरायल पुगेका थिए। तर नियतिको कठोर मोडमा, २०२३ अक्टोबर ७ को दिन, हमासको आक्रमणपछि उनी बन्धक बने।
त्यो दिन विपिनले अदम्य साहस देखाए। साथीहरूको बीचमा खसेको जीवित ग्रेनेडलाई उनले आफ्नो जीवन जोखिममा पारेर टाढा फ्याँके। धेरै साथीहरू बच्न सके, तर उनी आफैं अपहरणमा परे। त्यति बेलादेखि उनी गाजाको अँध्यारो कारावासमा छन् भन्ने मात्र थाहा छ।
आज विपिनको परिवार मात्र होइन, देश–विदेशमा रहेका लाखौँ नेपालीको मन पीडाले थिलथिलो छ। कतारमा पसिना बगाउने नेपाली श्रमिकदेखि लिएर अमेरिकामा अध्ययनरत विद्यार्थी, कोरिया, जापान वा युरोपमा काम गरिरहेका युवासम्म—सबैले एउटै प्रश्न सोधिरहेका छन् स्
“हाम्रो विपिन कहिले घर फर्किन्छरु”
आमाले आँसु पुछ्दै भन्नुहुन्छ—
“मेरो छोरो निर्दोष हो, उसलाई राजनीति थाहा छैन, उसलाई त केवल पढ्न र जीवन बनाउन मात्र थाहा छ।”
बहिनीले विद्यालय छोडेर काठमाडौंदेखि इजरायलसम्म आवाज उठाइरहेकी छिन्। उनका भावुक शब्दहरूले संसारभरका नेपाली समुदायको मुटु छोएको छ।
नेपाल सरकारले कतार र इजिप्टमार्फत पहल गरिरहेको छ। इजरायली राष्ट्रपतिसँग परिवारको भेट, अन्तर्राष्ट्रिय प्रयास—सबै भइरहेका छन्। तर समय बित्दै जाँदा पीडा अझै गहिरिँदै गएको छ।
सन्देश देश–विदेशका नेपालीलाई
विपिनको कथा केवल एक परिवारको पीडा होइन, यो सम्पूर्ण नेपाली डायस्पोराको साझा दुःख हो। हामी जता भए पनि, जुन पेशा वा देशमा भए पनि, विपिन हाम्रो साझा सपना र आशा हुन्।
विपिन फर्केर आउँदा उनको आमाको काख मात्र उज्यालो हुनेछैन, देश–विदेशमा पसिना बगाइरहेका लाखौँ नेपालीको मन पनि उज्यालो हुनेछ।
अन्तिम शब्द
विपिन, तिमी नेपाल मात्र होइन, संसारभर छरिएका नेपालीको मुटुमा बाँचिरहेका छौ।
हामी सबैको प्रार्थना एउटै छुतिमी सकुशल फर्क, तिमी घर फर्क।
भोजराज अवस्थी भुपि बैतडी