कहिलेकाहीँ प्रकृतिको एउटा प्रहारले मानिसले वर्षौँ लगाएर बनाएको संसारलाई केही मिनेटमै तहसनहस बनाइदिन्छ। रसुवामा आएको भीषण बाढीले अहिले त्यही पीडादायी दृश्य देखाएको छ।
नदीमा आएको भेलसँगै घर, सडक, पुल र संरचनाहरू मात्र बगेका छैनन्, धेरै परिवारका सपना, खुसी र भविष्य पनि बगेर गएको छ। आज रसुवाका कतिपय घरमा चुलो बलेको छैन, आँगनमा हाँसो सुनिएको छैन। कतै आफन्तको शव पर्खाइमा परिवार छ, कतै बेपत्ता भएका आफ्ना मान्छे फर्किने आशामा आँखा बाटोतिर टोलाइरहेका छन्।
एउटा आमाले आफ्नो सन्तान खोजिरहेकी होलिन्, एउटा छोराले आफ्नो बुबाको खबर पर्खिरहेको होला, अनि एउटा परिवारले अझै पनि ढोकाबाट आफ्नो प्रिय मान्छे फर्केर आउने आशा गरिरहेको होला।
सबैभन्दा ठूलो पीडा त त्यतिबेला हुन्छ, जब विपत्तिले आफन्त खोस्छ तर मनले उनीहरूलाई अझै स्वीकार गर्न सक्दैन। बाढीको भेल रोकिएला, नदी शान्त होला, बाटो फेरि बन्ला, घरहरू फेरि उठ्लान्; तर आफ्ना मान्छे गुमाएका परिवारको मनमा परेको घाउ निको हुन वर्षौँ लाग्न सक्छ।
आज रसुवा मात्र रोएको छैन। रसुवाका ती पीडित परिवारसँगै सिंगो नेपाल दुःखी छ। सामाजिक सञ्जालमा देखिएका प्रत्येक तस्वीर र समाचारले मन भारी बनाइरहेको छ। हे भगवान्, बेपत्ता भएकाहरूलाई सकुशल फर्काइदेऊ।
शोकमा डुबेका परिवारलाई यो असह्य पीडा सहने शक्ति देऊ। उद्धारमा खटिएका सुरक्षाकर्मी, स्थानीय र स्वयंसेवकहरूको प्रयास सफल होस्।
प्रकृतिको यो कहरले फेरि एउटा कुरा सम्झाएको छ—धन, घर र सम्पत्ति फेरि कमाउन सकिन्छ, तर गुमेको एउटा जीवन कहिल्यै फर्काउन सकिँदैन।
रसुवाको पीडामा आज सिंगो नेपाल रोइरहेको छ।