प्रिय आमा बुबा,
आज म पहिलो पटक
तपाईंहरूको सम्झनामा
आँसु मात्रै होइन,
मुस्कान पनि मिसाएँ।
आमा,
तपाईंले हाँस्न सिकाउनु भयो,
रुन त जीवनले सिकायो।
तर आज बुझें —
मुस्कान पनि
तपाईंहरूको उपहार रहेछ।
बुबा,
तपाईंले कहिल्यै
“माया गर्छु” भन्नु भएन,
तर तपाईंको हरेक काम
त्यही वाक्य थियो।
म तपाईंहरू गुमाएर
खाली भएको छैन,
म तपाईंहरू पाएर
धनी भएको रहेछु।
दुःख छ,
तर आभार पनि छ —
किनकि सबैले
यति गहिरो माया
पाउन पाउँदैनन्।
सायद यही नै
सम्झनाको अर्को रूप हो —
पीडासँगै
कृतज्ञता।